studio54

Inderdaad.

Ik heb hier zelfs niet vermeld dat ik weeral toneel speel. Enfin, speelde. 9 voorstellingen, en ze zitten erop. Wederom een gapend zwart gat dat gevuld moet worden. Op dinsdag- en donderdagavonden zal ik mijn ziek hoofd weer als vanouds tegen de muur moeten ketsen, in plaats van tegen de lijven van mijn lotgenoten. Op vrijdag- en zaterdagavonden zal ik spontaan beginnen zweten als een paard in wintervacht dat onder spots staat te galopperen. Omdat dat is wat we deden, minder lang dan het lijkt maar des te intenser.

Het was leuk en ik heb bijgeleerd: theater maken is dé ideale bezigheidstherapie. Mijn hart is nog wat vuriger geworden, mijn darmen wat meer immodium-immuun. Ik slaap de laatste tijd weer net als vroeger zo diep en rustig als een comateuze baby. En ik weet dat ik altijd werk zal vinden als substituut-graafmachine. ALS ik mijn huidige job niet kan vasthouden, that is. Maar daarover later meer.

Ik denk dat ik terug ben, maar ik beloof nog niks.

Ik heb geen beugel meer, en nu kan iedereen zien wat voor mooie, grote, witte tanden ik wel heb. Mijn leerlingen waren onder de indruk, in ieder geval. En jaloers, want zij zijn die van hen nog lang niet kwijt natuurlijk. Intussen heb ik ook even geen leerlingen meer. Soit, toch geen 'eigen' leerlingen. Wel weer experimenteer-leerlingen, want ik ben bezig met mijn laatste stage. Afwerken waar ik vorig jaar aan begonnen ben, weetwel.

Nog overbodig nieuws? Sure. Ik vind de laatste cd van Lily Allen leuk. Ik vind (mensen die) op straat spuwen echt degoutant en mijn studiogenoot vindt amaryllisen erotische bloemen. En dit jaar verzacht ik de pijn van het verjaren met een lang weekend in Cambrils. Dat ligt naast Salou. Inderdaad. 

Het is mij nog maar pas ingevallen dat iedereen waarschijnlijk denkt dat ik 27 ben. Dat was even schrikken, want dat ben ik natuurlijk niet. Ik ben dan wel in 1981 geboren, maar ik ben eigenlijk nog maar 22. Allez, 22, het is rekbaar: ergens tussen de 20 en de 23. Het is maar dat jullie het weten, anders moet ik me straks ook nog gaan gedragen als iemand van 27. 

De volgende confrontatie kwam vanmorgen. Op excursie in het MSK in Gent met de zesdes. Halte aan de Kruisdraging van Jeroen Bosch. In een poging om wat extra interesse op te wekken, vraag ik of ze die mannekes niet herkennen van op TV. Huh? Peulengaleis? Watte? De vetzakken? Nooit van gehoord. 

Zot, zeg ik u, hoe snel Ze vliedt. In mijn ogen is dit van vorig jaar ofzo.

Wo-how. Ik ben hier blijkbaar al zo lang niet geweest dat mijn eigen blog me niet meer wil kennen, het rotzakske. Het was hier nogal stillekes he? Dat was niet omdat het hier te persoonlijk wordt en iedereen mij nu kent en weet dat ik een blog  heb en me nawijst op straat en roept: 'Kijk, dat is die met haar geniale blog! En ik weet alles over haar!'. Nieje. Maar het is een fucking rollercoaster geweest de laatste maanden. Soit, we zijn een paniekaanval, een paar zeer onrustige nachten en een gezonde portie zelfmedelijden verder en ik kan weer ademen. Maar absurd doen, daar begin ik niet meer aan, dus stop met zagen. Vanaf nu kanker ik alleen nog maar over de teloorgang van de Vlaamse jeugd: dt? het meisje die - de kast dat! Waarom mag ik niet naar mijn mp3 luisteren in de klas? Oh, maar staat dat op punten? Lijfstraffen, nondedju!

Het mag belachelijk of dramatisch klinken, maar ik ben best een beetje emo. Zo blij ben ik dat Amerika bewezen heeft dat het volwassen aan het worden is. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik de grote woorden die zij vaak zo gemakkelijk in de mond nemen en die zo uit een speech zouden kunnen komen, ook echt geloof. Dat ik de betekenis ervan inzie. Als mensen zeggen dat ze eindelijk het gevoel hebben dat ze meetellen in hun eigen maatschappij, dan kan ik daar voor 1 keer inkomen. Als er gezegd wordt dat de Amerikaanse bevolking een boodschap uitstuurt, dat ze duidelijk maakt dat ze het anders wil, dan geloof ik dat. Want ik zie het ook zo. Ik kan alleen maar hopen dat dat terecht is.

Naast dramatisch ben ik misschien ook wel wat naïef om te geloven dat er ook echt verandering zal komen. Supermachten zijn log en de weerstand tegen Obama is hoedanook niet klein. Maar ik heb vandaag een man ontmoet die 46 jaar in Amerika heeft gewoond: een rasechte New Yorker, homo, gepassioneerd leraar, belezen en geboeid door de wereld rondom zich. Hij was het tegenovergestelde van wat ik me voorstel(de) bij de gemiddelde Amerikaan. En hij gelooft er ook in, dat er iets aan het veranderen is en dat de macht in Amerika aan een nieuwe generatie is: jong en geëngageerd. Dus als ik naïef ben, is hij dat ook.

Wow, ik passeer al ongeveer tien dagen langs een stuk marspepein. En dat stuk is nog altijd niet op, weg, verschwunden. Dat is een klein mirakel, als je bedenkt dat ik ooit stiekem de hele sinterklaasmarsepeinvoorraad in mijn strot heb gestoken voordat iemand anders de kans had gehad om er nog maar naar te kijken. 

Zelfbeheersing, I has it. Tegenwoordig toch.

Mijn spiegelbeeld keek vandaag naar mij met de blik van een leerkracht. Streng, moe en gedecideerd.  Het leek op het spiegelbeeld dat ik normaal zie in het raam van een voorbijrijdende trein, waarin elke mottige trek wordt uitvergroot: elke lijn in je gezicht, elke zwelling boven en onder het ooglid wordt uitvergroot en het lijkt alsof je grijs bent.  Maar de laatste dagen zie ik er ook in de spiegel uit zoals mijn lelijke treinraamspiegelbeeld: gezwollen ogen, strenge rimpel in voorhoofd en een trek rond mijn mond die op uiterste alertheid duidt. 

Ze zeggen dat als je je gezichtsspieren in een lach dwingt, je dan vanzelf vrolijk wordt. Het omgekeerde is dus ook waar. Als je er streng en rechtdoorzee uitziet, dan word je dat ook. Het heeft zijn voordelen, uiteraard, maar dat is toch niet helemaal de leerkracht die ik wil worden. Nog niet. Tijd voor congé dus, dat mijn gezichtsspieren kunnen ontspannen.

That's right, de zon. I luuuurrve de zon. Did y'all know that?

Het land stuikt in mekaar en dit blog precies ook. Oh, wat een vergezochte vergelijking. Die zag u zeker niet aankomen?

Feit is dat ik me voorgenomen had om niet over mijn werk te bloggen. Ik wilde blijven bloggen over kleine onnozeliteiten die je alleen maar bedenkt als je tijd hebt om een uur wezenloos voor je uit te staren. Dat doe ik nu nooit meer. Maar ik mis mijn blog. Dus de regels zijn veranderd: ik schrijf over mijn werk.

Beginnende leerkracht zijn is zwaar. Het fijne is dat je veel collega's hebt die je allemaal begrijpen. Die weten hoe het voelt om je 20 uren per week bloot te stellen aan potentieel meedogenloze kritiek en hoe het voelt om in een dip te zitten en zeker te weten dat de  pubers voor je dat aanvoelen zoals een kat aanvoelt dat er net niet meer genoeg leven in een muisje zit om er nog fijn mee te spelen. Die net zoals jij uitkijken naar de vakantie en je erop wijzen dat de langste periode zonder vakantie dan al overbrugd is. En dat die daar net zo opgelucht over zijn als jij, groentje dat denkt dat de anderen alles al voor mekaar hebben. 

En ik leer bij. Blijkbaar ben ik een freak geweest, mijn hele schoolperiode lang. Er was vrij veel dat mij kon boeien, ook al kon ik er niks van. Ik deed mijn best, ook al wist ik op voorhand dat er toch een buis zou volgen. Ik had nog niet het gevoel dat ik al wat ik wil weten ook wel zelf kon vinden en opzoeken. Ik was waarschijnlijk ook gewoon niet kritisch genoeg. In 10 jaar tijd is er veel veranderd en ik pas me aan. Maar als het mij soms al moeite kost om hen te kunnen volgen, wat moet dat dan niet zijn als je 50 bent? Dat is misschien de enige voorsprong die een bleuke kan hebben op veteranen. Voor de rest is het dit jaar niet meer dan het hoofd boven water houden.